Άλλα λόγια ν’ … αγαπιόσαστε

Γράφει ο Κώστας Πάππας

Πριν μερικά χρόνια είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξαναγράψω στον παροικιακό Τύπο και ως ένα σημείο το πέτυχα. Το είχα κάνει κανόνα της μετέπειτα συμπεριφοράς μου στα Κοινά.
Αλλά καθώς γνωρίζετε φίλτατοι αναγνώστες, οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους, και αυτές είναι άλλωστε που τους επαληθεύουν.
Ορισμένες όμως καταστάσεις διέκοψαν μια ή δύο φορές την αρθρογραφική μου «νάρκη» και με ανάγκασαν να γράψω.
Αυτή είναι η τρίτη φορά μια και ο κόμπος έφτασε στο χτένι όταν η καθ’ έξη, κατ’ εξακολούθηση και καθ’ υποτροπή διαρκής προσβολή της Νομιμότητας από τους συνταγματάρχες της παροικίας των οποίων το συνεχές «αποφασίζουμε και διατάσσουμε»,  ξεπέρασε τα όρια της ανοχής.

Το έναυσμα δόθηκε όταν ο Γραμματέας της Ε.Κ.Τ  Γιάννης Kακαγιάννης περιέπλεξε το όνομά μου στις ανορθόδοξες μεθοδεύσεις του, οι οποίες φυσικά με βρίσκουν διαμετρικά αντίθετο.
Ο κύριος αυτός διένειμε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στους κοινοτικούς του εταίρους, στα ΜΜΕ και σε άλλους σοβαρούς παροικιακούς φορείς αποκαλώντας με κατασκευαστή της επιστολής του κ. Δαλακούρα, ο οποίος διαμαρτύρονταν για τις εξόφθαλμες και κατάφορες παραβιάσεις των κανονισμών όσον αφορά στην αντικατάστασή του από την θέση του υπεύθυνου κτιρίων και μάλιστα λίγο πριν τελειώσει η προσωρινή θητεία του Δ.Σ. Αξίζει να σημειωθεί δε πως μετά από τρεις εβδομάδες η θέση παραμένει κενή.

Εκείνο που προξένησε προσοχή στον κ. γραμματέα από την επιστολή Δαλακούρα δεν ήταν το περιεχόμενο το οποίον χρήζει προσοχής και απάντησης, αλλά το ποιος ίσως βοήθησε τον κ. Δαλακούρα συντακτικά και ορθογραφικά να διατυπώσει το παράπονό του για την εις βάρος του αδικία. Είστε σοβαροί κύριοι; Τα «πνευματικά δικαιώματα» κάθε επιστολής ανήκουν στον υπογράφοντα και όχι στον συντάκτη.

Συμπεραίνω λοιπόν ότι ο κ. γραμματέας μπορεί να πιστεύει πως έχει μεν το τάλαντο να αναγνωρίζει τον συντάκτη μιας επιστολής (εκτός αν βέβαια πήγε στην καφετζού ή στην χαρτορίχτρα), αλλά  η άρνηση του να απαντήσει στην επιστολή επί της ουσίας και επί πλέον η προσπάθεια του να αποπροσανατολίσει την παροικία αναφέροντας το όνομά μου, με κάνει να συμπεραίνω ότι είτε εντυπωσιάζεται μόνο με τον αμφιβληστροειδή ή ότι υπάρχει σκοπιμότητα.

Όλοι κάνουμε ενίοτε άστοχους χειρισμούς στην καθημερινή μας ζωή, τους οποίους εάν διορθώσουμε κατόπιν σύστασης τους αποκαλούμε  «λάθη» και το ατόπημα τελειώνει εκεί. Όταν όμως αρνιούμαστε πεισματικά να παραδεχτούμε τα λάθη μας και εθελοτυφλούμε, τότε  εκείνα παύουν να χαρακτηρίζονται λάθη  και θεωρούνται «σκοπιμότητες» και μάλιστα κακές, όταν μάλιστα βλάπτουν τον συνάνθρωπο μας.

Και εσείς κύριοι από γκάφα σε γκάφα και από το παραπληροφόρηση σε αποπροσανατολισμό το πάτε. Και αυτό δεν το λέω εγώ. Οι πράξεις και οι αποφάσεις σας μιλάνε από μόνες τους.