Η εντός της Κοινότητας "ΠΑΡΑΓΚΑ" 

Αγαπητοί,

Με το άρθρο σας ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ στην ιστοσελίδα EMPHASISWORLD.COM πιάσατε την άκρη του "μίτου της Αριάδνης" (που είναι πολύ μεγάλος) για την αλληλουχία των συμφερόντων και την ιδιόμορφη σχέση που έχουν τα τοπικά ΜΜΕ και μέσα στην Ελληνική Κοινότητα Τορόντο, τουλάχιστον τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. 

Εκείνο που νομίζω δεν γνωρίζεται είναι το από που ξεκίνησαν όλα αυτά τα δυσάρεστα και καταστροφικά που οδήγησαν τον οργανισμό του Τορόντο στο σημερινό μαρασμό και την απαξία.

Κάποια στιγμή στο παρελθόν έγινε το εξής σημαντικό: όλα σχεδόν τα τοπικά παροικιακά ΜΜΕ κάθισαν (μεταφορικά) σε ένα τραπέζι και αποφάσισαν να γίνουν "εξουσία" ή καλύτερα να στηρίξουν μια δική τους εξουσία από την οποία θα ήσαν έμμεσα και άμεσα και οι ίδιοι εξουσιαστές. Έτσι έφτιαξαν μέσα στην ελληνική κοινότητα, την λεγόμενη κατ’ εμέ "παράγκα" τους.

Μέσα σ’ αυτή θα μοίραζαν αναμεταξύ τους και ανάλογα και την «πίτα» την προερχόμενη από το κοινοτικό ταμείο. Ήθελαν να παίξουν ένα μίνι παιχνίδι σαν και αυτό που οι εθνικοί εργολάβοι και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ενημέρωσης έπαιξαν τότε στην Ελλάδα, από το βρώμικο 89 και μετά.

Όλα αυτά τα χρόνια συμφώνησαν και μετέφεραν στην παροικία μια μονόπλευρη κατευθυνόμενη ενημέρωση για την ομάδα των εξουσιαστών και φρόντιζαν να μιλούν ή να γράφουν με καυστικό τρόπο για τους "αντιφρονούντες". 

Όσες φορές διαφώνησαν μεταξύ τους αιτία δεν ήταν το παραγόμενο δημοσιογραφικό έργο ή οι διαφορετικές απόψεις αλλά το μέγεθος που θα έπαιρνε ο καθένας τους από το κομμάτι της "πίτας" προερχόμενης ως επί των πλείστον από το κοινοτικό ταμείο και όχι μόνο.

Ξέρω ακόμα με πόση μανία η "Παράγκα" πολέμησε για χρόνια ολόκληρα, την δημιουργική παρουσία κάποιων ομογενών στο Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο και στο Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, γιατί δεν κατόρθωσαν να τους ελέγχουν.

Είμαι προσωπικά μάρτυρας δυο περιπτώσεων όπου ένα "μακρύ χέρι" ήλθε κατά το παρελθόν και πλήρωσε για την αποχώρηση τη δική μου και άλλων συνεργατών μου από δυο συγκεκριμένα παροικιακά ΜΜΕ, γιατί κάναμε κριτική στους τότε κοινοτικούς άρχοντες.
Φυσικά μετά την αποχώρηση μας από τα δυο ΜΜΕ αυτά έγιναν βασιλικότερα του βασιλέως υπέρ της τότε παρούσας κοινοτικής αρχής και αυτό είναι μόνο τα ένα ζήτημα.

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα είναι ότι κάποιοι από τα τοπικά ΜΜΕ είχαν βάλει βαθιά τα χέρια τους στην «τσέπη» της Κοινότητας. Αν πάει κάποιος πίσω στους απολογισμούς της Κοινότητας θα δει τι έπαιρναν εφημερίδες, ραδιοφωνικά προγράμματα και αυτό πάει λέγοντας από το κεράκι της Πανάγιας και του Άγιου Δημήτρη και τω άλλων Αγίων και μια χρεωμένη Κοινότητα.
Με λίγα λόγια όλα αυτά τα χρόνια λειτουργούσε μια ιδιώνυμη "παράγκα" που έστηνε το κοινοτικό παιχνίδι υπέρ μιας και μόνο κοινοτικής παράταξης, από το οποίο κερδισμένοι ήσαν μόνο κάποιοι εκλεκτοί.
Κοινό τους γνώρισμα ήταν ότι φορούσαν δυο καπελά ταυτόχρονα. Ένα κοινοτικό και ένα δημοσιογραφικό. Ήταν δε τόση η περιφρόνηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και των θεσμών, ώστε στα διάφορα συνέδρια πήγαιναν οικογενειακώς σαν αντιπρόσωποι του Ελληνισμού. Το κακό είναι ότι η μακροχρόνια αυτή συμπεριφορά άφησε και ψυχολογικά σύνδρομα και τ' αποτυπώματα στις συμπεριφορές κάποιων ατόμων μέχρι που έφτασαν να θεωρούν την κοινότητα "τσιφλίκι" τους, να αναβάλουν καταστατικές εκλογικές διαδικασίες, να διορίζουν ο ένας τον άλλον στις διάφορες βαθμίδες τις ομογενειακής ιεραρχίας (Ομοσπονδίες, Κογκρέσο, ΣΑΕ, κλπ ).

Τέλος αν κάποιος από τρέλα, άγνοια ή πίκρα βάδιζε εκτός γραμμής, τότε οι κάτοικοι της "παράγκας" τον έβαζαν μπροστά στους κίτρινους στόχους τους.
Φαίνεται πως και εσείς όπως και οι περισσότεροι στην παροικία μας δεν ξέρατε πολλά για την "παράγκα" των ΜΜΕ. Πατήσατε στα αγκάθια λέγοντας τα πράγματα με το όνομα τους και πολύ πιθανόν να οδηγηθείτε και στα δικαστήρια!

Πάντως η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι κύριοι βλέποντας ότι πνίγονται οι ίδιοι μέσα στο τέλμα με τις ακαθαρσίες και τον βαλτό που ίδιοι δημιούργησαν, τώρα βγάζουν φωνές πανικού και αγωνίας.

Διάβασα προ ημερών σε τοπική εφημερίδα την επιστολή του έγκριτου καθηγητή του Πανεπιστήμιου του Γουνιπεγκ, Παντελή Χαλαμαντάρη, μέλους του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου με την οποία κατηγορεί αυτούς τους κυρίους πως διατηρούν μια μικρή κλειστή ιδιωτική λέσχη, η οποία νέμεται καταχρηστικά την εξουσία κατά το δοκούν. Φανταστείτε πόσο μακριά έχει φτάσει η χάρη τους. 

Ο Θεός ας τους συχωρήσει.
Εμείς δεν νομίζω, γιατί δεν είμαστε Θεοί.

Χρήστος Μαρτζώκας
Τορόντο