Η βόλτα τελείωσε,

τα κεφάλια μέσα.

10 ΙΟΥΝΙΟΥ, 2010

Γράφει ο Τίμαιος

Τα τέλη της δεκαετίας του 1990 τα θυμάμαι σαν χθες. Ο Καραντώνης πρόεδρος, κάτι μικροελλειματάκια από το παρελθόν, κάτι μικροκαβγαδάκια με τον μέγιστο του Τορόντο κ.κ. Σωτήριο, μερικά ψευτοπανηγύρια στον Αη Γιάννη, κάποιες Καρασόγγες. Ψιλοπράγματα να πούμε ... Κυκλοφορούσαν παντού οι σώφρονες και οι σπορτίφ ήσαν απόντες.

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 2000 και η Κοινοτική Παράταξη 2000. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Η  Κοινότητα άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε αντικαραντωνικός, η ΕΚΤ απέκτησε «ανεξάρτητη» παροικιακή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε από το πουθενά, και οι Ημέτεροι (προσέξτε με Η κεφαλαίο) έγιναν ο κανόνας της παροικιακής ζωής του τόπου.

Η χαρά του σφουγκοκολάριου ομεγενειακού μαζικού μέσου, οι υπόλοιποι αντιφρονούντες εκτός, το βασίλειο της Ανημερωτικής (προσέξτε με Α κεφαλαίο) αυθαιρεσίας, όπως και της φτηνής ρητορικής: «Θα πραγματώσουμε το όραμα του Ελληνισμού», «Η Κοινότητα ανήκει στους … Κοινοτικούς!», «Θα κτίσουμε το νέο Παρθενώνα!», και άλλα πολλά ηχηρά παρόμοια.
Τη δεκαετία του 2000 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν οι Γκόλντεν μπόυς.

Τα φτωχοπανήγυρα του Αη Γιάννη τα αντικατέστησαν τα βαρύγδουπα «Golf Tournaments” του αδελφού Σταύρου  που γνώρισαν μεγάλες επιτυχίες. Τους φτωχομπινέδες των πανηγυριών που αγόραζαν σουβλάκι με 1.50 δολλάρια και ζήταγαν τα ρέστα, τους αντικατέστησαν οι σπορτίφ βαρύγδουποι αρχοντοχωριάτες που πέρασαν από το όχημα του ενός γαιδάρου στο χωριό τους, σε όχημα 150 αλόγων στην ημεδαπή, τη φτωχοτραγιάσκα του ενός δολαρίου την αντικατέστησαν τα γυαλιά ηλίου, Pierre Cardin και Giorgio Armani…..που ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου.

Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων «Ανημερωτικών» βαμπίρ (προσέξτε με Α κεφαλαίο),... με το χαμόγελο της... ανιδιοτελούς παροικιακής κάλυψης. Και γύρω τους μαζεύονταν η Ημέτερη (προσέξτε με Η κεφαλαίο) πλέμπα, αποζητώντας ψεύτικα μεγαλεία. Κι’ έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, κατάργηση των εκλογών με τη νουθεσία του μεγάλου μέντορα, συνεπικουρούμενη από τα...ανιδιοτελή Ανημερωτικά (προσέξτε με Α κεφαλαίο) μήπως ξοδευτεί χρήμα και μπεί μέσα η Κοινότητα και... εκείνοι πως θα τα τσακώσουν. Χαμός στο ίσιωμα.

Κάποιοι άλλοι ορθόδοξοι ή ανορθόδοξοι μπλογκατζήδες ανησυχούσαν από τότε. Είχαν βλέπετε υπόψη τους κάποιες πληροφορίες, που ελάχιστη δημοσιότητα τους δόθηκε από τους παρεπιδημούντας «Ηρακλείδες Κοινοτικούς» σε Γκόλφ, ΗΗF parties μεγαλοεκδότες της παροικίας μας.

Και μετά ήρθε ο Οίκος Ευγηρίας. Οι Ελίτ πιάστηκαν στα πράσα, απλήρωτες μεν οι συνδρομές, διεκδικητές της εξουσίας δε. Εκεί ο μικρός ειδοποίησε τον μεγάλο και την συνέχεια την γνωρίζουμε όλοι. Το ότι ο Ελληνισμός όμως διχάστηκε το αγνοήσαμε. Μπροστάρηδες στο να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα οι Ανιδιοτελείς Ανημερωτικοί (προσέξτε με κεφαλαία Α).

Το να παραβιάζουμε Καταστατικά έγινε έξη (Δευτέρα φύση). Συνηθισμένη η γρηά στο μέλι, που λέει ο λαός μας, έπειτα ακολούθησε το Federation του Οντάριο και και με τη βοήθεια ενός νεροκουβαλητή, ο Ηγέτης (προσέξτε με Η κεφαλαίο και ν μικρό) ανασκωλόπισε το Καταστατικό, μετά ήρθε το Εθνικό Κογκρέσο. Εκεί έγινε ο χαμός. Στείλαμε 25 τουρίστες στο Μοντρεαλ, βρήκαμε τις Μοντρε αλήτικες κερκόπορτες ανοιχτές και βγάλαμε πρόεδρο Εθνικού. Σκίσαμε!

Φωνασκούσαν, ο τυπογράφος του Σκάρμπορο, ο Περίδρομος, ο κολητός του Ηγέτη (προσέξτε με Η κεφαλαίο) Πάππας, προστέθηκε ο Δαλακούρας, ακολούθησε η Ελένη η θεούσα. Αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Το συγκρότημα και οι εναπομείναντες Ηρακλείδες του Κοινοτικού κατεστημένου τους χαρακτηρίζουν «αντικοινωτικούς».  Πίσω και σας φάγαμε λασπολόγοι λιγούρηδες «αντικοινωτικοί».! Η Κοινότητα ρε...

Ναι, αλλά ήρθε πλέον η ώρα του λογαριασμού... «Με ΚΛΑΝΙΕΣ αυγά δεν βάφονται!». Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ, όλα ήταν ψέματα. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το κοινοτικό χρέος, και πάπαλα οι σωτήρες Ηγέτες μας (προσέξτε με Η κεφαλαίο)...
Ανθρωπάκια κι’ αυτοί που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με κανένα κόσμιο κυβερνητικό διορισμό ... και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε, τους Κίτσους τους λεβέντες τους καραμπουζουκλήδες.

Άλλωστε πάντα φταίνε οι προηγούμενοι που παρέδωσαν καμένη γη. Και να ‘μαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι συμπάροικοι δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω της Νοβα Σκότσια, του Μητροπολίτη, του Κερά, του Κρίσταλ Φάουντεν, του Σπιράλ του κάθε Σωτήρη και του κάθε Χριστάκη. Της σκληρής πραγματικότητας δηλαδή.

Νέο κοροϊδο στον Ορίζοντα , ο κ. Καθηγητής, ο εκλεκτός των μεγάλων, που ξαφνικά έντρομος συνειδητοποιεί πως τελικά οι μεγάλοι του φόρεσαν τη λογόσκουφα και σφυρίζουν αδιάφορα «Κάποιο πιτσιρίκι πίσω απ’ το ραδίκι» και ένας από τους μεγάλους της μπέλ επόκ, μέντορας κάποιου άλλου μεγάλου το ερμηνεύει σε κάποιο παροικιακό στέκι της Ντάνφορθ.

... Ήταν όλα μια αυταπάτη... Τους αρέσουν τα τζατζίκια, τα σουβλάκια και οι Σαλονικιώτισες ελέω ΣΑΕριτζίδικου και ετοιμόρροπου Ελληνικού Δημοσίου ... αλλά πέραν τούτων ... τίποτα.
Και ο βρόγχος γύρω από το λαιμό μας αρχίζει να σφίγγει όπως αρχίζει να κλείνει ο κύκλος της αμαρτωλής δεκαετίας... Τhe ride is over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας.

Μας έμεινε αμανάντι ο Μάνιος, έρημος, βαρύς και μόνος και μην εκπλαγείτε αν ακούσετε ότι ενώ το κοινοτικό Λούνα Παρκ τελείωσε.
Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου, και ο συμπαθής Γιώργος χρεωθεί την σκουλικιασμένη...τούρτα, γιατί μερικοί έχουν τη μοίρα νάναι γκαντέμηδες, αν και συμπαθητικά ανθρωπάκια. Άλλωστε η Ιστορία επαναλαμβάνεται...για ρωτήστε τον.

Ήταν όμως εντυπωσιακό το όνειρο όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν.  Γεννήθηκαν αργά...!